عکاس:صادق کرمی*این عکس خونه کمیل قاسمی عزیز تو شهرری گرفتیم.سال ۱۳۸۶ بود.تو قرار هفتگیمون روزهای جمعه.هفته بعدشم رفتیم پارک چیتگر.دلم تنگ اون روزهاست.
بچه محلای سیدالکریم رو عشقه.
*
تو از معابد مشرق زمین عظیم تری کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است
*
دوباره دیدنت ای جان معاد موعود است قیام قامت قدیسیت٫قیامت من
*
چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس می بافت٫ ولی به فکر پریدن بود
سرا پا اگر زرد و پژمردهایم
ولی دل به پاییز نسپردهایم
چو گلدان خالی لب پنجره
پر از خاطرات ترک خوردهایم
اگر داغ دل بود ما دیدهایم
اگر خون دل بود ما خوردهایم
اگر دل دلیل است آوردهایم
اگر داغ شرط است ما بردهایم
اگر دشنه دشمنان، گردنیم
اگر خنجر دوستان، گردهایم
گواهی بخواهید: اینک گواه
همین زخمهایی که نشمردهایم
دلی سربلند و سری سر به زیر
از این دست عمری به سر بردهایم
قيصر امين پور))))
۸آبان ۱۳۸۶ بود که از میان ما رفت.هنوز حسرت دیدارش برای منی که می توانستم اورا ببینم و نشد مانده است.می گفتم حالا حالاها وقت دارم.اما...
|
شوکران و شکر |
|
|
مبین اردستانی |
شادی عجیب نیست که با غم یکی شده است وقتی که کار خنجر و مرهم یکی شده است
یک چشم سهم خنده و یک چشم نذر اشک ... شاید دوباره عید و محرم یکی شده است
بر شاخ سبز آتش نارنج مانده تا باور کنی بهشت و جهنم یکی شده است
مثل دو خط که رمز تلاقی :جدایی است روز و شبم ، تولد و مرگم یکی شده است
تنها نه شوکران و شکر٫ها نه عقل و عشق در چشم من که عالم و آدم یکی شده است
دیگر به لطف رنگها زیبا نخواهم شد دلواپس بودن ، نبودن ها نخواهم شد
کوه غرورم ،تاج خورشیدی به سر دارم در پیشگاه باد وبوران تا نخواهم شد
گفتم که دریا می شوم ٫وقتی که برگردی گفتم که دریا می شوم٫اما نخواهم شد
من تا ببینم روح شورانگیز دریا را – کی دل به دریا می زنم؟- دریا نخواهم شد
یک روز پیدا می کنم راز شقایق را آن روز عاشق میشوم ،حالا نخواهم شد
حتی نمی دانم برای آخرین پرواز من بال خواهم شد برایت یا نخواهم شد
با این که تکیه کرده ام بر آرزوهایم طوری زمین خوردم که دیگر پا نخواهم شد
این شعر آقای شبیر عبیری برگزیده شعر بسیج فکر کنم در سال ۸۴ یا ۸۵ شد.
خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد
نخواست او به منِ خسته بیگمان برسد
شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد؟
چه میکنی اگر او را که خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد ...
رها کنی، برود، از دلت جدا باشد
به آنکه دوستترش داشته ... به آن برسد
رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند
خبر به دورترین نقطهی جهان برسد
گلایهای نکنی بغض خویش را بخوری
که هق هق تو مبادا به گوششان برسد
خدا کند که ... نه! نفرین نمیکنم که مباد
به او که عاشق او بودهام زیان برسد
خدا کند فقط این عشق از سرم برود
خدا کند که فقط زود آن زمان برسد
از کتاب:عشق قابیل است-نشر:فرهنگ مردم اصفهان ۱۳۸۴
همیشه ریشه اما در نهاد خاک دارم من
بگو در سایه سارم دوست یا دشمن بیاسایند
نگویی تا که از ایثار خود امساک* دارم من
خوشا بر جویباران خم شدن هایم که خوش سیری
در این آیینه های جاری ادراک دارم من
به سرمای زمستان نیز گر می گیرم از مستی
که شولاها به تن از پیچه های تاک دارم من
خزان فصل سبک باری ست نه هنگام عریانی
از این رو پیش تاراجش سری بی باک دارم من
زمستان چله ی خلوت نشینی با گل برف است
نپنداری که بی حکمت سری در لاک دارم من
ستون یادگاری های رنج و شادی ام٫غم نیست
اگر از نیش چاقوها به تن صد چاک دارم من
چه دستی میوه ام را چید و گم شد در میان مه؟
که یاد مبهمی زآن پنجه ی چالاک دارم من
نسیمی زد مرا امروز بر جان زخمه و روزی
میان کاسه ی ساز کسی پژواک دارم من
نیم بازیچه ی هر باد سرگردان صحرایی
اگر چه خویشی نزدیک با خاشاک دارم من
... و شاید کاوه ای یک روز چوب بیرقم سازد
همانندی به ظاهر گرچه با ضحاک دارم من
اگر باید اجاق خانه ای را بر فروزم نیز
دلم گرم است ٫کان پایان آتشناک دارم من
سپاس است این به پاس آفتاب و باد و بارانش
اگر دست دعا با آسمان پاک دارم من
*امساک=پرهیز
یادش گرامی و روحش شاد.
ای کاش او را با هنرش نگاه می کردیم نه با...
تاریخ او را در دل مردم ایران چون حافظ و سعدی زنده نگاه میدارد حالا ببین اینجا کجاست؟
که در بهشت خدا آشنا شدم با تو عجیب بود چنین دور- از وطن بودی
هزار پرسش جان را سکوت می کردی هزار خواهش تن را ٫تو پیرهن بودی
تو شعر محض شدی و به جان من جاری سپس لبم را شیواترین سخن بودی
و تا که خورشید آرام غرق دریا شد درون جسمم در حال حل شدن بودی
(ـــ)
شب شکوه و تحیر٫ شب هم آغوشی شبی که خواب ندیدم٫ شبی که زن بودی
فداییتم مبین عزیز.
من اینجا خیال می کنم پیشمی تو٫ منو چه جوری تصور می کنی
می خوام تو سفر حالمو حس کنم ببینم که بی تو٫ در چه حالیه
چقدر سخته دوری و دل بستگی همه جا برام٫ جای تو خالیه
دلم ذره ذره داره تنگ میشه چه جوری با تنهاییآم خوش باشم
کمک کن اگه اینجا من گم شدم دوباره تو آغوش تو پیداشم
سفر یادتو از خیالم نبرد دارم بیشتر از قبل عاشق میشم
از اول اگه باز به دنیا بیای م بازم بهتر از قبل عاشق میشم
مثل ابری که میخواد بباره بی تو بدجور حالم هوایی شده
میدونم به هم نزدیک تر میشیم اگه قسمت ما جدایی شده
به هر جا خیره میشم روبرومه نگاهت هنوز موقع رفتنم
چه فایده خوشم باشه و تو نباشی همین روزا از اینجا دل میکنم
اگه دورم از تو خیالیت نباشه به هم می رسیم٫ من دلم روشنه
دعاکن یه فرصت برام پیش بیاد همه دلخوشیم پیش تو برگشتنه
سفر یادتو ازخیالم نبرد دارم بیشتر از قبل عاشق میشم
از اول اگه باز به دنیا بیای م بازم بهتر از قبل عاشق میشم
بهار ۹۱
برای دیدن هر زهر چشمش دو چشم روشنم را دوست دارم
اگر او جردنش را دوست دارد منم راه آهنم را دوست دارم*
من آن ابرم که سرگردان باداست فقط باریدنم را دوست دارم
اگر شلوارهایم پاره پور است ولی پیراهنم را دوست دارم
من از یاران خود خیری ندیدم از این پس دشمنم را دوست دارم
نخی هنگام تر تر کردنش گفت: کجای سوزنم را دوست دارم**
دوباره سوخته٫اما من از ترس غذاهای زنم را دوست دارم
نمی ترسم٫ ولی از من نپرسید چرا مادر زنم را دوست دارم؟
پاییز ۱۳۸۶
*=جردن از محله های بالا نشین و مایه داری شهر تهران می باشد و راه آهن از محله های جنوب شهر.ماییم دیگه.این بیت را استاد فیض خیلی دوست داشتند.شاید خودشون دچار شده بودند.
**=کلمه ی ترتر را قبلا استاد ناصر فیض به کار برده بودند یعنی کشف کرده بودند.
نخ را وقت سوزن کردنش تر می کنند گر نرفت آن تو٫ درش آورده ترتر می کنند.
رفتند٫ ولی به رو نمی آوردند این جبهه نرفته ها دم از جنگ زدند
تابستان۱۳۸۵
منتظر ۲ تا ترانه ی جدید از من باشید.
ممنون از حضور شما.موفق و موید باشید.
سلام به تویی که نمی شناختمت.