همیشه هر سازی مخالف نیست.رباعی از من

دلتنگ تر از ابر عقیمم چه کنم؟

بیمارم با حال وخیمم چه کنم؟

هم چاقم و هم به نان شب محتاجم

عمری ست مخالف رژیمم چه کنم؟

رباعی از من برای حر شهید راه آزادی

آزاد کن از درد اسیری مارا

                 تا بلکه در آغوش بگیری مارا

در محضر تو، توبه کنان می آییم

                 ای کاش که چون حرّ بپذیری مارا

دو تا دو بیتی

دلم چوب خدا را بی صدا خورد

                        و تهمت های تلخ و ناروا خورد

دل خوش باورم, باور نمی کرد

                   که از پای خودش هم پشت پا خورد

------------------------------------

دلم را می زدم هردم به دریا

                       که دریا غرق می شد از تماشا

منم ماهی افتاده به ساحل

                     که می میرم , ولی با شور و غوغا

پاییز85

دلنوشته ای بر وزن رباعی

هرچند به دام عاشقی افتادیم

                  با این همه ما هنوز هم  آزادیم

گفتند: که عشقمان گناهی ست بزرگ

                  آدم که نکشتیم . به هم دل دادیم

خرداد91

عین رباعی از من

فریاد حمایت از دل تنگ زدند                   با سنگ به پای مردم لنگ زدند

رفتند٫ ولی به رو نمی آوردند                 این جبهه نرفته ها دم از جنگ زدند

تابستان۱۳۸۵

عین رباعی از من

دل بست به من٫ همین که او دید مرا               از آن همه گل٫ فقط پسندید مرا

من غنچه ی بی خبر  ز  دنیا بودم                     تا دیده گشودم به جهان٫ چید مرا

اسفند ۹۰

عین رباعی از من

دلگیر تر از تنگ غروبست دلم                              ماندم که چه طور٫ دل به او بست دلم

برگرد٫ به من تو زندگی می بخشی                     بی تو ٫چشم از جهان فرو بست دلم 

زمستان ۹۰

عین رباعی از من

                                              ماهی قرمز شب عید...

تا در تب و تاب خواب آرام گرفت                        در روح و تنش٫ عذاب آرام گرفت

بیچاره درون تنگ تنگش٫شب عید                     چرخی زد و روی آب آرام گرفت

شب عید ۱۳۸۶

عین رباعی از من( برای شهید مصطفی احمدی روشن)

از ترس چه کار با تو دشمن کرداست         چندی است لباس گرگ بر تن کرداست

این راه تو بود و مانده بودم چه کنم؟          تکلیف مرا خون تو روشن کرداست

زمستان ۹۰

رباعی از من.نذر ضامن آهو

از شوق سفر هر گرهی  وا  می شد            پرواز به سوی تو مهیا می شد

هر وقت دلم هوای مشهد می کرد              بیچاره قفس٫دوباره تنها می شد

مشهد.بهار ۱۳۸۷

رباعی از من(چشم به زنگ)

ای کاش مرا به خود بدوزی یکبار                 در آتش عشق من بسوزی یکبار

من چشم به زنگ٫پشت خط می میرم        یادم نکنی اگر تو روزی یکبار!

پاییز ۸۶

رباعی از من

عاشق نشدم *که بی قراری بکشم !!           دردی ست٫ اگر چه دوست داری بکشم

برگرد٫ وگرنه دور تا دور دلم                          می خواهم سیم خارداری بکشم

زمستان ۹۰

*=این مصرع "صوتی" است.

توضیح اینکه عاشق نشدم کنایه است از عاشق شدن٫عاشقی که به جای زندگی و عشق بازی باید بی قراری بکشد.میدونم توضیح دادن شعر جایز نیست اما چون این مصرع صوتی بود یعنی در هنگام خوانش آن متوجه موضوع میشویم٫توضیح دادم.حال چرا صوتی؟

این را از آقای ناصر فیض یاد گرفتم که در مورد بیتی از شعر معروفش(عوض کنم) در توضیحات نوشته بود٫این بیت "تصویری" است.خب ماهم "صوتی" رو دادیم بیرون.حالا معلوم نیست کی (ام پی تیری) ش رو میده بیرون!؟

عین رباعی از من

در باز شده٫ ولی دگر حالی نیست          باید بپرم٫گر چه پر و بالی نیست

دردیست که باید از قفس دل بکنم!           وقتی بروم...نه...جای من خالی نیست!

پاییز ۹۰ 

دوبیتی برای دل خودم

دلم  چوب خدا را بی صدا خورد            و تهمت های زشت و ناروا خورد

دل خوش باورم٫ باور نمی کرد              که از پای خودش هم پشت پا خورد

پاییز ۸۷

عین رباعی از خودم

بارید به جای برف. باران در باغ          از خواب پریدند درختان در باغ

در چله. تمام غنچه ها گل دادند        چون مثل بهار شد. زمستان در باغ

زمستان ۹۰

عین رباعی از خودم

برای چشمه های آبادیمان که همگی یک به یک خشک شدند.

بی تاب زمستان شگرفی مانداست         از چشمه فقط آب به ظرفی مانداست

هر روز شبیه کودکی بازیگوش                در حسرت باریدن برفی مانداست

زمستان ۹۰

رباعی

تقدیم به روح ناصر حجازی و به آنهایی که او را برای ما نمی خواستند.تاریخ یک روز حرف های اسطوره را به ما خواهد زد....!

ققنوس پرید و فکر بازی بودند

از رفتنش انگار که راضی بودند

او رفت" ولی در دل مردم زنداست

چون عاشق "ناصر حجازی" بودند

زمستان ۹۰ 

رباعی.برادران ناتنی

هر حیله گری" دوستی اش دشمنی است

تنهایی" دردیست که ناگفتنی است

آیا به کسی حرف دلم را بزنم؟

اینجا که پر از برادر ناتنی است

زمستان ۹۰

رباعی

یک عمر خوشی با غم نا چیز یکیست

چون می گذرد" تلخ و دل انگیز یکیست

چون کاج" دلم زنده به عشق است هنوز

عمریست مرا بهار و پاییز یکیست

پاییز ۹۰

رباعی

با یار دگر پریده باشی" شاید !؟

یا درد مرا کشیده باشی"شاید!

چندیست تمام آسمان را گشتم

شاید به قفس رسیده باشی" شاید...

پاییز ۹۰

برای غایب همیشه حاضر

عمریست که از کنار هم می گذریم

اما به زمین و آسمان می نگریم

ما چشم نداریم" ببینیم تو را

هر جمعه "تو " میآیی و ما بی خبریم

۸۵

چون عاشق ناصر حجازی بودند

رباعی

بی وقفه به دور یکدگر می گردند

 با رفتنشان از تو خبر آوردند

 یک بار بیا بدون وقت قبلی

 تا عقربه ها رو به عقب برگردند.